Prasa - Guillaume de Louvencourt Poniatowski

Guillaume de Louvencourt Poniatowski
Przejdź do treści
W prasie francuskiej na temat metody Coda-Mote ukazały się m.in. następujące artykuły:


Metoda Coda-Mot .(Éditions Voies Livres, 2000)
Metodę  Coda-mot stworzył w 1993. Dzięki niej można łatwo opanować melodyjność  tekstu, dostosowując odpowiednio artykulację przez zaznaczanie pauz w  strategiczny sposób oraz przez zmienianie intonacji. Można ją zastosować  na wszelkiego rodzaju tekstach ( wierszach, przemówieniach, a nawet na  Ewangelii !) ponieważ okazuje się być przydatna dla osób mówiących w  sposób monotonny, które mają tendencję do usypiania swoich słuchaczy.  Może stać się przydatna także w szkole ułatwiając dzieciom zaznajomienie  się z sylabizowaniem słów…

L'Autoédition, czerwiec 2000
„Ten  kto pisze bajki   czy wiersze, aby sprzedać swoje własne dzieła, może  zostać zaproszony do   odczytania ich publicznie na głos. Aby móc to  zrobić, trzeba dysponować   odpowiednią metodą, ponieważ własna  interpretacja może nie wystarczyć. Metoda   Coda-Mot odpowiada potrzebom  początkującego czytelnika – została opracowana   przez dawnego ucznia  René Simon”
      
Pèlerin Magazine, nr 6133. 16 czerwca 2000.
„To w Libanie właśnie,   w 1993 r., Guillaume de Louvencourt, wówczas jako wolontariusz, dopracował   metodę Coda-Mot.
 ..."Jeden z uczniów miał problemy z czytaniem i wysławianiem się –    opowiada. Był lekko opóźniony w rozwoju i wszyscy go lekceważyli.  Szukałem   czegoś aby pomóc mu pokonać jego upośledzenie i uwierzyć w  siebie. Chciałem   pokazać innym, że nie był taki głupi za jakiego go  brali."
Dzięki opanowaniu recytacji  wiersza i przyciągnięciu uwagi swoich słuchaczy, chłopiec zaczął być  inaczej postrzegany przez mieszkańców miasta. Tak narodziła się "metoda  Coda-Mot"

Sabine Chevallier, Famille chrétienne, wrzesień 2000
Walczyłem  o tych   młodych. Byłem przekonany, że jeśli pokażę im trochę teatru,  ich oceny z   francuskiego i  matematyki się   poprawią’. I to  zadziałało.   Guillaume wymyślił wówczas prostą metodę czytania, coś w  rodzaju solfeżu   słów,  aby najsłabszy z tych młodych, który był  pośmiewiskiem wszystkich,   więcej od nich nie odstawał. Jego metoda  opiera się na symbolach narysowanych   pod zdaniami, które pozwalają  opanować technikę czytania na głos, odpowiednio   intonować i  artykułować słowa, a w końcu przyciągać publiczność. Młody   Libańczyk  stosując tę metodę rzucił publiczność na kolana i odzyskał dobre   imię  […]
Guillaume po powrocie do Francji  dopracował technikę, przekazując ją swoim uczniom lekcji o teatrze, jak  również podopiecznym ośrodka dla dzieci cierpiących na choroby  genetyczne. Tak powstała metoda Coda-Mot do czytania bajek i wierszy!  Odtąd znajduje najróżniejsze zastosowania[…]”   

Céline Faucon, Rebondir Idées, jesień 2000.
..”Coda-Mot.  Za tą   enigmatyczną nazwą kryje się metoda czytania bajek i wierszy,  wymyślona przez   pedagoga teatralnego, Guillaume’a de Louvencourt.  Metoda obejmuje sześć   symboli, które umiejscowione pod słowami, uczą   czytelnika jak posługiwać się   intonacją i jak artykułować wyrazy w  zdaniu...>>

Centre-Presse, lipiec 2000
.."W Libanie, niektórzy   z moich uczniów mieli problemy z czytaniem z powodu traumy wojennej.”
W  tym czasie, Guillaume   de Louvencourt, dawny uczeń Simona, wówczas  wolontariusz, obecnie pedagog   teatralny w Vendée wymyślił metodę  Coda-mot, aby uczyć jak czytać bajki i   wiersze.
Metoda  ta została opublikowana przez wydawnictwo „Voies Livres" i jest obecnie  stosowana przez pewne stowarzyszenie paryskie samowydających się  autorów. "Przy jej pomocy, można nauczyć się czytać tak jak robią to  aktorzy" - zapewnia Guillaume de Louvencourt. "To metoda, której każdy  może nauczyć się sam, bez pomocy nauczyciela” – wyjaśnia jej autor.  „Jest to rodzaj samoszkolenia." Baśnie, wiersze są oznaczone symbolami.  "Każdy symbol posiada szczególną funkcję. Czarne kółko to wysoka  intonacja. Czarny kwadrat to  niska intonacja… To trochę jak w utworze  muzycznym. To rodzaj solfeżu językowego." Solfeżu, którego nauczanie  pomaga w efekcie końcowym nadać słowom całą ich melodię… »

Frédérique Planet, Mutualistes, 2001
 „System ruchomej sceny, który można dostosować wedle potrzeb, bazuje na  prostym i zarazem oryginalnym pomyśle. Kafelki posiadające różne  pokrycie są ze sobą połączone hakami…
.‘Zróżnicowane  powierzchnie są punktem odniesienia. Np. cztery z tych płytek, wskazuje  aktorowi, że musi uważać, ponieważ może wyjść poza scenę – wyjaśnia  Guillaume de Louvencourt. Osoba niewidoma, która musi mieć buty na  płaskiej i bardzo elastycznej podeszwie albo tylko grube skarpety, może  przemieszczać się swobodnie, a nawet sama wejść na scenę. Nie musi  więcej być prowadzona!’ ”

Ouest France, nr 17392. 2 stycznia 2002.
 Zawsze w poszukiwaniu kreacji, Guillaume de Louvencourt podejmuje w  roku 1995 nowy projekt, pozwalający niewidomym zająć się z całym  bezpieczeństwem teatrem. Daje się poznać dzięki produkcji pewnego  prototypu, bazującego na prostym i zarazem oryginalnym pomyśle. Ruchome  płyty, pokryte różnymi materiałami, połączone ze sobą odkrywają pewne  kody przed aktorami poruszającymi się w butach na cienkiej podeszwie,  bądź w skarpetach : « Cztery podkładki ostrzegają o ryzyku wyjścia poza  scenę. Jedna płyta, opatrzona literą c pismem Braille’a oznacza krzesło  znajdujące się przed aktorem. System dźwiękowy staje się zbyteczny, co  umożliwia większą koncentrację na roli ».

Ouest France, styczeń 2002
 „Jest rok 1995. Wciąż w poszukiwaniu nowych wynalazków pracuje nad  nowym projektem, który pozwoliłby osobom niewidomym rozpocząć bezpieczną  przygodę z teatrem. Konstruuje prototyp podpierając się na prostym i  oryginalnym pomyśle. Kafelki modułowe, o różnych teksturach i połączone  ze sobą, stają się kodem dla aktorów w butach na giętkich podeszwach lub  grubych skarpetach.
‘Cztery kafelki  ostrzegają przed opuszczeniem sceny. Jeden z kafelków opatrzony literą C  w alfabecie Braille’a sygnalizuje krzesło naprzeciwko aktora. Systemy  dźwiękowe stają się niepotrzebne, co pozwala na większą koncentrację na  roli’

La Nouvelle République, nr 17.922. 14 października 2003.
 Metoda polega na solfeżu słów. Za pomocą symboli narysowanych pod  zdaniami, uczy panować nad swoim głosem i intonacją, aby zjednać sobie  słuchacza. Za pośrednictwem tej metody młody Libańczyk uczynił widoczny  postęp, czym wprawił w podziw uczestników przyjęcia zorganizowanego na  koniec roku. Dzięki temu, został zaakceptowany przez swoich kolegów'

Nicolas Bohbot, Centre Presse, 2003
[…]  Tym razem tworzy ruchomą scenę, która pozwala niewidomym aktorom  przemieszczać się samodzielnie.  ‘Ten system składa się z drewnianych  płyt na których znajdują się punkty odniesienia. Kiedy niewidomi chodzą  po nich, wiedzą gdzie iść, gdzie usiąść i jaki obrać kierunek. Nie  potrzeba im białej laski!’  Guillaume zarejestrował swój patent w 2001.  Lecz bynajmniej nie po to aby uczynić zadość ambicjom handlowym. ‘Nie  zamierzam zarabiać pieniędzy żerując na osobach  niepełnosprawnych’   -wyjaśnia […]»

Olivier Bauman, France Dimanche, luty 2004
„„O  ile dla muzyka, być niewidomym, nigdy nie oznaczało być tak naprawdę  osobą niepełnosprawną (Ray Charles czy też Gilbert Montagné są tego  doskonałym przykładem), o tyle inaczej jest w przypadku aktora  teatralnego!
W teatrze, w  rzeczywistości, niemożność odniesienia się wizualnie w przestrzeni jest  przeszkodą prawie nie do pokonania aby poruszać się na scenie.
A jednak, dzisiaj, dzięki Guillaume de Louvencourt, wielki krok został zrobiony w tej dziedzinie!
Pedagog  teatralny zastosował proste postępowanie, które pozwala w końcu  niewidomym aktorom poruszać się na deskach bez żadnego ryzyka''
stat4u
Wróć do spisu treści